Historia kościoła rzymskokatolickiego
Historia kościoła rzymskokatolickiego
Historia kościoła rzymskokatolickiego w Strzyżowicach
Historia parafii NMP Królowej Świata w Strzyżowicach
Parafia rzymskokatolicka.
Z historii przynależności do parafii
Do niedawna jeszcze podwójne, różnorakie Strzyżowice należały do dwóch odrębnych gmin i parafii, w tym także do różnych diecezji.
Strzyżowice starsze, wieś l zwana na mapie katastralnej geodezyjnej "Kolonia Belna" w XV w., około 1460 r. należały do parafii w Siewierzu,
w XIX w. do gminy i parafii w Wojkowicach Kościelnych.Strzyżowice młodsze, wieś II zwana "Starą Wsią", w XV w. należały do parafii w Siemoni,
w XIX w. do gminy Bobrowniki i parafii w Siemoni.W 1850 r. właściciele wsi czynili starania, by przyłączyć ich do parafii Grodziec2,
która obejmowała osiedle Grodziec oraz wioski Łagiszę, Gródków i Psary. Mimo to wieś Strzyżowice nigdy nie należała do parafii Grodziec,
chociaż odległość zarówno jednej jak i drugiej części wsi do Grodźca była mniejsza aniżeli do Wojkowic Kościelnych czy Siemoni.Z uwagi na to,
że do 1910 r. w Strzyżowicach nie było szkoły, dzieci uczęszczały na naukę religii do tamtejszych parafii. Dopiero po czasie,
gdy we wsi powstała szkoła, przybywali do niej księża, by uczyć katechezy. Na naukę religii chodzono w czasie ferii szkolnych, w miesiącu lipcu
i sierpniu przez dwa lata, by być przygotowanym do l komunii świętej.W tym czasie, gdy mieszkańcy Strzyżowic uczęszczali do kościoła
w Wojkowicach Kościelnych i w Siemoni, na terenie miejscowości były zbudowane (zwłaszcza na styku z sąsiednimi bądź w pobliżu sąsiednich miejscowości)
przydrożne krzyże. We wsi w sąsiedztwie dworu, który przetrwał do 1939 r., stała mała, przydrożna kapliczka. Znajdowała się po przeciwnej stronie dworu,
przy obecnej ulicy 1 Maja. Prawdopodobnie została wybudowana w l połowie XIX w. przez właściciela lub zarządcę dworu, przed Kiersznickim.
Powodem wybudowania kapliczki, jak przekazywali starzy ludzie, był podobno pomór krów we dworze.4 Przed 1900 r. właścicielka dworu dobudowała do niej
drugą część, gdyż w latach 60-ych, gdy się waliła ze starości, znać było miejsce dobudowania. Wykonana z kamienia posiadała wymiary 4 m x 2,5 m
i wysokość około 3 m. Wejście do niej znajdowało się z ulicy. W kapliczce tej odprawiano nabożeństwa majowe, a także gdy było ciepło, kobiety odmawiały
żywy różaniec. Dawniej święcono w niej pokarmy. Kapliczkę wieńczyła mała kopuła z krzyżem. Wnętrze kapliczki wyposażone było w skromny ołtarzyk
z wiszącym nad nim obrazem Matki Bożej. Mieściła ona około 20 osób. Po bokach stały ławki. Na kapliczce była zabudowana sygnaturka.
Gdy nachodziła burza, wtedy właściciel budynku i placu, na którym była zbudowana, dzwonił, by ją rozegnać. Wydawało się, że dźwięk wydawany
przez dzwonek wydzwaniał jakby słowa: "Wszyskie chmury za góry, za lasy na różne marasy". Kapliczka ta była usytuowana na polu Pawików,
a żyjąca dziś Wanda Kłapeć mieszkająca na tym placu jest wnuczką właściciela parceli. Po zlikwidowaniu kapliczki na skutek rozpadania się
i wystawienia w tym miejscu budynku mieszkalnego, murowanego, sygnaturka-dzwonek została zabrana i zabudowana w kościele rzymskokatolickim
nad drzwiami wejściowymi.Gdy była procesja i poświęcano pola, to rozpoczynano ją od budynku sołtysa. W latach 20-ych XX w. procesja właśnie szła
od tego miejsca znajdującego się w pobliżu krzyża na skrzyżowaniu ulicy Podwale i 1 Maja. Później, gdy sołtysem został Józef Kozieł na ulicy Belnej
w 1926 r. ludzie chcieli, by uroczystość też rozpoczynać od budynku aktualnie urzędującego sołtysa. Wówczas ksiądz nie wyraził zgody mówiąc,
że procesja musi iść od krzyża, a więc tak jak dawniej.Strzyżowianie mieli jeszcze we wsi w innych miejscach wzniesione symbole wiary - krzyże
przydrożne, dziś już nie istniejące oraz te, które zachowały się do obecnych czasów. Podano je w tabeli nr 7.Tymczasem w dniu 3 sierpnia 1937 r.
ordynariusz diecezji częstochowskiej utworzył w Psarach placówkę duszpasterską w formie ekspozytury. Wyłączona została jednocześnie z parafii
Grodziec wieś Psary, a z parafii Siemonia wieś Strzyżowice. Ekspozytura w Psarach posiadała kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła i miała
2507 wiernych. W tym miejscu należy wspomnieć, że podczas budowy drogi z Będzina do Tarnowskich Gór, w latach 1925-1926, wybudowano w Psarach
przydrożną kaplicę. Odprawiano w niej nabożeństwa w pierwszych latach istnienia wspomnianej ekspozytury. W latach 1937-1938 do kaplicy dobudowano
kościół murowany, jednonawowy, a dotychczasowa kaplica stała się prezbiterium kościelnym. W 1941 r. do ekspozytury w Psarach dołączono jeszcze
dodatkowo wieś Biska należącą do parafii w Wojkowicach Kościelnych. Dopiero 17 stycznia 1953 r. bp ordynariusz ks. dr Zdzisław Goliński w tych
samych granicach erygował parafię w Psarach.Mieszkańcy Strzyżowic niechętnie przyjęli decyzję ordynariusza diecezji o przyłączeniu ich do nowo
powstałej placówki duszpasterkiej w formie ekspozytury w Psarach. Starsi mieszkańcy długo jeszcze uczęszczali na nabożeństwa do Siemoni. Młodsi
natomiast zaczęli chodzić do kościoła w Psarach. W miarę upływu czasu wszystkie obrzędy religijne spełniano w kościele w Psarach. Także na cmentarzu
parafialnym w Psarach zaczęli grzebać swoich zmarłych. Niemniej myślano o tym, by w Strzyżowicach powstała parafia i by tutaj wybudować kościół.
Placówka duszpasterska.Już przed II wojną światową proboszcz parafii w Siemoni ks. Bolesław Pieńkowski kupił w Strzyżowicach plac obok ówczesnej szkoły pod budowę kościoła.15 Został on ogrodzony z elementów betonowych. Na miejscu przyszłej budowy zgromadzono częściowo materiał, m.in. cegłę rozbiórkową, piasek i wapno. Cegła pochodziła z rozbiórki jednego z dwu budynków murowanych z terenu dworu, co załatwił ks. B. Pieńkowski a mieszkańcy Strzyżowic dokonali zaś tej rozbiórki i zwózki cegły, w 1938 r. Wybuch II wojny światowej przerwał zamiary budowy kościoła. Okupant przeznaczył cegłę na budowę domu stojącego dziś przy obecnej remizie OSP. Mieszkał w nim gospodarz remizy Henryk Król, a później znalazła tam swoją siedzibę Gromadzka RN.Pragnienia mieszkańców Strzyżowic, by mieć własną parafię i kościół, ponowiły się na początku lat 60-ych. Pismem biskupa ks. dr Zdzisława Golińskiego z 11 marca 1961 r. został mianowany dla Strzyżowic specjalny duszpasterz ks. Anatol Horski, wikariusz z parafii Grodziec. Tegoż dnia po odbytej konferencji w kurii diecezjalnej w Częstochowie ks. Anatol zjawił się w Strzyżowicach w mieszkaniu Wincentego Kotuły, by omówić sprawy związane z duszpasterstwem tejże wioski. W spotkaniu wzięło udział 30 osób. 12 marca zostały odprawione dwa specjalne nabożeństwa, jedno w kościele w Psarach, drugie natomiast w kościele w Siemoni, ponieważ takie było życzenie wiernych.Ks. Anatol Horski zamieszkał u Bronisławy Kopczyńskiej przy ulicy 1 Maja. Pomieszczenie to składało się z kuchni, sypialni i kancelarii. Punkt katechetyczny został otwarty w budynku Krystyny Gwóźdź przy ul. Szosowej. W pierwszych dniach swego przyjścia duszpasterz z wiernymi Strzyżowic przeżyli smutne chwile. Z 12 na 13 marca wyznawcy kościoła rzymskokatolickiego przejęli w swe posiadanie plac kościelny. Zabezpieczyli go trzema łańcuchami i pięcioma kłódkami oraz wystawili czołówkę ludzi, którzy w dzień i noc pilnowali placu. Pierwsza msza św. na placu kościelnym, pod gołym niebem została odprawiona 17 marca. Wzięło w niej udział około 700 osób. Odtąd została zorganizowana placówka duszpasterska w Strzyżowicach.Władze powiatowe i wojewódzkie, wydział wyznań, pomimo usilnych próśb miejscowej ludności i ks. biskupa, nie wyraziły zgody na zatwierdzenie tej placówki. Zarysował się jednoznacznie podział mieszkańców Strzyżowic na wyznawców kościoła polskokatolickiego w liczbie 150 osób i kościoła rzymskokatolickiego w liczbie 1500 osób. Pod koniec marca 1961 r. biskup częstochowski przysłał pismo do mieszkańców Strzyżowic dotyczące zjednoczenia w kościele przy boku Ojca Św., swego biskupa i duszpasterza.W powstałej placówce duszpasterskiej kościoła rzymskokatolickiego zarysowywały się coraz większe trudności w organizowaniu życia religijnego, zwłaszcza ze strony duchownego kościoła polskokatolckiego, ks. Władysława Rymińskiego, a także jego wiernych. Władze państwowe zabroniły w tym czasie kategorycznie odprawiania wszelkich nabożeństw na placu kościelnym. Pomimo tych trudności praktyki religijne były sprawowane. W wielkim tygodniu na placu kościelnym rozbito trzy namioty, które pomieściły około 500 osób. Tam też odbyła się rezurekcja, którą celebrował ks. Anatol Horski w asyście ks. S. Wróblewskiego, wikariusza parafii Grodziec.Rozpoczęto kampanię pisania do WRN w Katowicach i do Przewodniczącego Rady Państwa - Aleksandra Zawadzkiego o wydanie pozwolenia na zatwierdzenie parafii i budowę kaplicy. Tymczasem życie religijne wzrastało. Dzieci i młodzież uczęszczały na naukę religii, wierni masowo uczestniczyli w mszach św. Pod koniec maja 1961 r. nawiedził Strzyżowice ordynariusz diecezji częstochowskiej ks. bp dr Zdzisław Goliński. Nabożeństwo z udziałem ks. bpa zostało odprawione na placu budowy przyszłego kościoła w sąsiedztwie szkoły. Uczestniczyło w nim ponad 1000 osób.Na specjalnym spotkaniu ks. Anatola Horskiego z Radą Parafialną i rozmową z biskupem, patronką Strzyżowic została Matka Boża Królowa Świata. Pierwszy odpust ku jej czci miał miejsce 31 maja 1961 r. W pierwszą niedzielę czerwca odbyła się uroczystość poświęcenia szat liturgicznych przez dziekana, ks. kań. J. Sobczyńskiego z Czeladzi. Pierwszej komunii św. 28 dzieciom 27 maja udzielił miejscowy duszpasterz, a w uroczystości wzięło udział około 1000 ludzi.Ks. Anatol Horski sprawował wszystkie posługi duszpasterskie mimo różnych trudności. Między innymi uroczystość Bożego Ciała została odprawiona w kościele w Psarach, wspólnie dla mieszkańców Psar i Strzyżowic, w której uczestniczyło około 4000 ludzi, poświęcił sztandar różańcowy na specjalnym nabożeństwie różańcowym czcicielki Matki Bożej Różańcowej, Odbyła się prymicja nowo wyświęconego kapłana ks. Henryka Radeckiego, urządzono pielgrzymkę do Częstochowy po raz drugi, w uroczystość Wszystkich Św. odprawiono msze św. w kościele w Psarach i w Siemoni i tam też odwiedzono miejscowy cmentarz, w przeddzień "Barbórki" ks. Anatol Horski poświęcił sztandar górniczy ufundowany przez rodziny ze Strzyżowic.8 lutego 1962 r. ks. Anatol Horski musiał opuścić swe mieszkanie w Strzyżowicach i zamieszkał na plebanii w Psarach, u ks. Władysława Antkiewicza. Zajął tam na górze dwa pokoje, przy czym w jednym urządził kancelarię. W tym czasie nauczanie wiary dla dzieci i młodzieży gimnazjalnej oraz pracującej zorganizował w nowym punkcie katechetycznym u Marty Szyjki w Strzyżowicach przy ulicy Szosowej, a msze św. dla mieszkańców Strzyżowic odprawiał w kościele w Psarach. W maju 1962 r. poświęcił pamiątkową monstrancję, zakupiono nową partię szat liturgicznych z ofiar wiernych, a m.in. ks. prał. Leon Stasiński proboszcz parafii św. Ducha w Częstochowie ofiarował fioletowy ornat, poświęcono także sztandarek dla dzieci z haftem, na jednej stronie Pan Jezus wśród dzieci, a na drugiej św. Maria Goretti - symbol kochających serc dziecięcych Jezusa Eucharystycznego.Ks. Anatol Horski, obchodzący w 1962 r. 10-lecie swego święcenia, organizował życie religijne w trudnych warunkach, z dużym poświęceniem. W maju 1962 r. mimo trudności odprawiał codziennie nabożeństwa majowe na placu kościelnym.
Erygowanie parafii.Parafia została erygowana dekretem ks. bpa dr. Stefana Bareły, ordynariusza diecezji częstochowskiej dnia 22 stycznia 1969 r. Dekret wszedł w życie z dniem 1 marca 1969 r.Plac, na którym zamierzano wybudować kościół, państwo zabrało pod wybudowanie nowej szkoły. W zamian ks. Anatol Horski otrzymał zezwolenie na kupno innego terenu pod budowę kaplicy. Właściwie cała parcela, na której wzniesiono kaplicę, ogród oraz budynek mieszkalny, w którym zamieszkał ponownie w Strzyżowicach młody proboszcz, zostały ofiarowane przez Antoninę Cieśla z d. Szwajnoch. Były tu pierwotnie szopy i stajnie na konie.Został wyremontowany dom na plebanię, a zabudowania gospodarcze przysposobiono na kaplicę. Budowa była niezwykle trudna przepełniona pasmem cierpień i upokorzeń dla ks. Anatola Horskiego. W dniu erygowania parafii, pomimo śniegu i mrozu, parafianie trwali na nabożeństwie pod gołym niebem. Tylko nieliczni zmieścili się w kaplicy. Aby zwrócić uwagę diecezji na trudną sytuację w Strzyżowicach, bp Stefan Bareła nadał parafii drugiego patrona - bł. Maksymiliana Kolbego. Przybył osobiście na tę uroczystość, a w darze przekazał strzyżowickiej parafii kielich mszalny, który otrzymał od Ojca Św. Pawła VI.Dom mieszkalny w 1972 r. został poddany kapitalnemu remontowi. W pierwszym okresie była w nim urządzona salka katechetyczna. Obecnie znajdują się pokój stołowy, a na piętrze mieszkanie księdza i plebania.Kościół, a właściwie kaplica, jest nieduży, wciśnięty w podwórko pomiędzy piętrowymi domami. Ma małą wieżyczkę i stwarza miłe wrażenie. Został wybudowany w latach 1970-ych. W grudniu 1974 r. proboszcz otrzymał zezwolenie na rozbudowę ówczesnej kaplicy. Całą podwyższono i powiększono, zmieniono elewację frontową i boczną, ułożono ozdobny sufit, zainstalowano ponownie instalację elektryczną, wyposażono kościół w 5 pieców akumulacyjnych do ogrzewania, umieszczono ozdobny krzyż, podniesiono prezbiterium. Po otrzymaniu wiosną 1975 r. zezwolenia na nową dzwonnicę konstrukcji żelaznej, wykonano ją na 3 dzwony. Poświęcenie dwóch - św. Barbary o wadze 200 kg i św. Antoniego o wadze 15 kg odbyło się 16 listopada 1975 r.29 października 1975 r. władze państwowe ostatecznie wyraziły zgodę na erygowanie parafii w Strzyżowicach. 17 grudnia 1975 r. odbyła się podniosła uroczystość. Dziekan dekanatu wojkowickiego ks. kań. T. Marchewka z polecenia biskupa wprowadził do kościoła rzymskokatolickiego pierwszego proboszcza.W 1976 r. po raz pierwszy parafia otrzymała zezwolenie na uroczystą procesję Bożego Ciała ulicami Strzyżowic. Odbyło się też w tymże roku pierwsze poświęcenie pól. Ostatnie było przed 1939 r. a dokonał go ks. Bolesław Pieńkowski z parafii Siemonia.Zmarły w dniu 2 września 1979 r. pierwszy proboszcz parafii w Strzyżowicach, ks. Anatol Horski został pochowany na cmentarzu komunalnym w Strzyżowicach w dniu 5 września. W pogrzebie wzięło udział 122 kapłanów, a liturgii żałobnej przewodniczył ks bp dr Mirosław Kołodziejczyk.Do dnia mianowania nowego proboszcza w parafii strzyżowickiej duszpasterzował ks. Wacław Kałuski. Zorganizował ufundowanie pomnika dla Antoniny Cieśla, fundatorki posiadłości pod Kościół oraz pomalował Kościół. 21 października 1979 r. wprowadzony został nowy proboszcz ks. Adam Bartkiewicz, wikariusz z parafii św. Trójcy w Będzinie. Liturgicznego obrzędu wprowadzenia go w urząd proboszcza dokonał ks. dziekan Edward Łyczbiński z Wojkowic. Parafię objął w 22-lecie kapłańskiego posługiwania, 12 października 1979 r. w swych pierwszych działaniach, m.in. rzucił myśl ufundowania zmarłemu poprzednikowi, ks. Anatolowi Horskiemu pomnika nagrobnego, który został poświęcony 12 kwietnia 1981 r. Przede wszystkim rozbudował kaplicę (1980-1983). Dobudowano do niej prezbiterium, zakrystię, kancelarię, dolną salę, zaplecze i otynkowano na zewnątrz. Zainstalowano nowe nagłośnienie oraz ogrzewanie. Uporządkowano także plac przykościelny. Rozbudowany i odnowiony kościół został poświęcony 4 sierpnia 1983 r. przez ks. bpa dr Tadeusza Szwagrzyka.Wykonano remont plebanii, gdzie założono centralne ogrzewanie, nowe podłogi, drzwi oraz otynkowano budynek na zewnątrz.Pracami murarskimi przy budowie i rozbudowie kościoła oraz urządzeniu plebanii kierował mistrz murarski Sylwester Kopka. Murarzami byli: Antoni Białas, Wincenty Białas, Stanisław Gwóźdź, Mieczysław Jakubik, Tadeusz Kaczorowski, Stanisław Kopka, Tadeusz Płatek, Piotr Kopka. Spośród pomocy murarskiej pracowali: Stanisław Białas, Krzysztof Białas, Władysław Bury, Stanisław Bielawski, Eufemia i Franciszek Błaszczykowie, Henryk Białas, Włodzimierz Białas, Maria Błońska, Czesław Białas, Filomena Dziedzic, Marian Ferdyn, Maria Flak, Edward Flak, Stanisław Flak, Krzysztof Flak, Adam Flak, Józef Jarosiński, Zofia Kucińska, Lucjan Kozieł, Jan Marek, Stanisław Marek, Stanisław Mrozek, Jerzy Nowak, Stanisław Nowak, Marian Olszówka, Eufemia Rabsztyn, Mieczysław Szymański, Maria Szymańska, Antoni Słomiany, Franciszka Stasiak, Józef Szastak, Michał Totoś, Józef Woźniak, Roman Woźniak, Antoni Woźniak, Stanisław Woźniak, Lucjan Wach, Franciszek Wiśniewski. Ponadto pracowali stolarze, cieśle, elektrycy i inni, a wśród nich byli: Jan Flak, Marian Flak, Józef Flak, Stanisław Flak, Marian Kuzior, Józef Jarosiński, Józef Płatek, Marian Płatek, Edward Zięba, Tadeusz Bork, Henryk Ciołek, Maciej Czerski, Marek Kyszewski, Piotr Nowak, Leszek Nabrdalik, Jerzy Pierzchała, Tadeusz Piekarski, Tadeusz Szastak, Stanisław Wiśniewski, Franciszek Wiśniewski, Stanisław Zychar i wielu, wielu innych.
Dalszy rozwój życia religijnego.Ks. Adam Bartkiewicz wyszedł z założenia, permanentnego dokształcania w zakresie wiedzy religijnej. Objął katechezą całą parafię, ustanawiając 12 grup, tj. I-VIII młodzież szkolna, IX - młodzież pracująca, X - młode małżeństwa, XI - rodzice dzieci szkolnych, XII - rodzice dzieci dorosłych. Spotkania grup miały trzy odrębne części: wykładowo-kameralną, modlitewno-pokutną i liturgiczną. Odtąd poszczególne grupy były odpowiedzialne za organizowanie i przygotowanie uroczystości w parafii, świąt, odpustów, procesji itp.Grupy katechetyczne pomogły proboszczowi zorganizować "Dni Kultury Chrześcijańskiej", które obchodzone były pod hasłem "Ku jedności serc". Liczba zaproszonych gości, artystów, pisarzy, uczonych, którzy przybywali do Strzyżowic, była imponująca. Na program składały się prelekcje ludzi nauki, występy aktorów, muzyków i wystawy. Pierwsze Dni Kultury Chrześcijańskiej odbyły się w dniach 25-29. XI. 1985 r. Jako pierwszy wszedł do historii tego wydarzenia Józef Duriasz, aktor scen warszawskich, program "Bóg i ojczyzna w poezji polskiej", inaczej "Wiersze dla księdza Jerzego". O przebiegu tego wydarzenia pisała ówczesna prasa katolicka. O dalszych, kolejnych Dniach Kultury Chrześcijańskiej, urządzanych dwa razy w roku wiosną i jesienią, pisała na bieżąco prasa katolicka. Łącznie zorganizowano 14 imprez tego rodzaju. Ostatnie XIV Dni Kultury Chrześcijańskiej odbyły się w dniach 22-26 września 1992 r.Rozwój życia religijnego następował w każdym kierunku, a uczestniczyli w nim dzieci, młodzież i dorośli. Urządzono kolejne pielgrzymki do Częstochowy. W pielgrzymce w dniu 1 września 1984 r. uczestniczyli Stanisława Wyderka, Olga Gawron, Monika Gawron, Wanda Kłapeć, Jadwiga Kopka, Zbigniew Mańka, Krzysztof Musiał, ks. Adam Bartkiewicz, zaś w dniu 24 sierpnia 1982 r. udział wzięli Stanisława Wyderka, Joanna Wyderka, Jacek Drzewiecki, Mariola Białas, Anna Sala, Grażyna Kopka, Jadwiga Kopka, Maryla Kopka. 15 lutego 1985 r. w parafii był obecny po raz pierwszy bp ordynariusz diecezji częstochowskiej ks. dr Stanisław Nowak, zaś bp ordynariusz nowo powstałej diecezji sosnowieckiej ks. dr Adam Śmigielski gościł w parafii po raz pierwszy w dniu 17 października 1992 r. na spotkaniu z młodzieżą z racji rocznicy pontyfikatu Jana Pawła II.W 25-lecie duszpasterstwa w Strzyżowicach, które obchodzono 11 marca 1986 r., ogłoszono konkurs "Wspomnienia z tamtych dni". W koncelebrze zorganizowanej z tej okazji uczestniczyli m.in. ks. prał. Leopold Szweblik z Grodźca i ks. dr Włodzimierz Skoczny z Krakowa. Ks. dr Wł. Skoczny uczestnicząc w II DKCh w Strzyżowicach, do kroniki parafialnej wpisał następujące słowa: "Cisza końca tu się z żalem wita, a w początku radość dziwną budzi, uśmiech Boga tu znajdziesz w oczach ludzi, niech trwa, niech nikt go nie zakłóci". W lutym 1980 r. w parafii gościł ze słowem bożym rodak ks. Włodzimierz Wyderka. W konkursie na "Wspomnienia z tamtych dni" zwyciężyli: Krystyna Flak (l miejsce), Józefa Kaczorowska i Czesława Zug (obie II miejsca), Józef Flak (nagroda uczestnictwa).W 1989 r. odkryto, że dolny kościół ma salę katechetyczną - "Jubileuszową". W nowym roku szkolnym, 3 września 1990 r. po 30-letniej przerwie rozpoczęto naukę religii w szkole, w klasach, w Tym czasie ks. Adam Bartkiewicz został mianowany wizytatorem katechizacji w szkołach na terenie woj. katowickiego. Ułatwieniem w dalszym, systematycznym rozwijaniu życia religijnego wśród mieszkańców Strzyżowic było uzyskanie rozeznania wyznania wiary i gorliwości religijnej. W tym celu proboszcz już w 1979 r. uzyskał pełne rozeznanie i tak: było 6 rodzin badaczy pisma św., 72 rodziny należały do kościoła polskokatolickiego, 23 rodziny były nawiedzone przez księdza z innej parafii, 392 rodziny przyjęły proboszcza kościoła rzymskokatolickiego w czasie kolędy.W 1983 r. została ustalona granica parafii Strzyżowice i Psary, przy czym rodziny z końca ulicy Granicznej i Belnej zostały przyłączone do parafii gary. Od 1 stycznia 1984 r. parafia w Strzyżowicach weszła w skład dekanatu sączowskiego, a siedzibą dekanatu były Strzyżowice z uwagi na to, że ks. kań. Adam Bartkiewicz otrzymał nominację na dziekana. W związku z powstaniem diecezji sosnowieckiej, ks. Adam Bartkiewicz został skierowany przez bpa ordynariusza do parafii Bukowno. Ostatnią mszę św. w Strzyżowicach miał 26 lipca 1992 r. w niedzielę.W 12-tą rocznicę swych święceń diakonatu, 29 czerwca 1992 r. strzyżowicką parafię objął ks. Grzegorz Rozpończyk. Jemu przypadło zorganizować jubileusz 25-lecia parafii. Centralna uroczystość z udziałem ks. bpa ordynariusza Adama Śmigielskiego odbyła się 6 marca 1994 r. Wysłano z tej okazji telegram do Ojca św., prosząc o błogosławieństwo i modlitwę. W odpowiedzi otrzymano pismo z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, w którym zapewnia się o duchowej łączności Jana Pawła II z ludem bożym strzyżowickiej parafii.Aktualnie parafia liczy około 1120 osób. Do szkoły w Strzyżowicach uczęszcza 251 uczniów, w tym z parafii rzymskokatolickiej ze Strzyżowic 115. Do szkoły w Strzyżowicach chodzą także dzieci z innych, sąsiednich miejscowości, w tym z Grodkowa, Psar, Góry Siewierskiej, Wojkowic i Rogoźnika. Najwięcej uczęszcza dzieci spośród obcych miejscowości z Góry Siewierskiej i Psar. W Górze Siewierskiej jest szkoła 3-klasowa i oddział przedszkolny. Na katechezę w szkole podstawowej w tutejszej parafii uczęszczało w roku szkolnym 1994/1995 115 dzieci.Około 250 mieszkańców Strzyżowic należy do parafii Psary, tj. z ulic lub ich części znajdujących się bliżej kościoła w Psarach. Są to ulice Graniczna, Belna, Szosowa i Boczna.Trzeci proboszcz parafii strzyżowickiej, ks. Grzegorz Rozpończyk oparł swoją działalność duszpasterską szczególnie na wskazywaniu wiernym uczestniczenia w codziennym życiu religijnym, tj. przepowiadaniu słowa bożego, modlitwie i sprawowaniu sakramentów św. Wiele wydarzeń z życia wspólnoty pozostawia swój ślad. Warto o tym w tym miejscu przypomnieć. Parafia ma dwa odpusty parafialne, w ostatnią niedzielę maja ku czci NMP Królowej Świata i w pierwszą niedzielę września ku czci św. Maksymiliana.W okresie sprawowania urzędu proboszcza przez ks. Grzegorza Rozpończyka w Strzyżowicach 5-krotnie byli w parafii księża biskupi, a to: 17. X. 1992 r. ks bp ordynariusz dr A. Śmigielski na spotkaniu z młodzieżą w rocznicę pontyfikatu Ojca św., 7. VI. 1993 r. także bp ordynariusz spotkanie z kapłanami obchodzącymi 12 rocznicę święceń kapłańskich w obecności wiernych, 11. VI. 1993 r. ks. bp dr Piotr Skucha na udzieleniu sakramentubierzmowania grupie młodzieży, 6.III.1994 r. przewodnictwo uroczystości jubileuszowej 25-lecia powstania parafii przez ks. bpa ordynariusza, 4. IX. 1994 r. przewodnictwo przez ks. bpa dr Piotra Skuchę uroczystości odpustowej ku czci św. Maksymiliana, w czasie której poświęcił obraz Patrona i tablicę pamiątkową ufundowaną z okazji 15 rocznicy śmierci pierwszego proboszcza ks. Anatola Horskiego.W tym też okresie parafia podkreśla swoją łączność z Ojcem św. W nawiązaniu do jubileuszu 25-lecia powstania parafii, w dniach 26 czerwca do 6 lipca 1994 r., 23 wiernych parafii wzięło udział w pielgrzymce do Rzymu, połączonej z pobytem także w innych miejscowościach Italii. Centralnym punktem tej pielgrzymki były spotkania z Ojcem św., 29. VI. 1994 r. uczestnictwo we mszy św. i w katechezie papieża, 2. VI1. 1994 r. udział w modlitwie różańcowej z Ojcem św., 3. VII. 1994 r. udział w modlitwie i audiencji prywatnej u Ojca św. Znakiem tej pielgrzymki było specjalne błogosławieństwo papieskie dla całej parafii.Ponadto grupa parafian, około 30-40 osób, każdego roku bierze udział w corocznej zagłębiowskiej pielgrzymce na Jasną Górę.Cały rok 1994 był przeżywany przez parafię jako Rok Jubileuszowy 25-lecia powstania parafii. Stąd też całe życie religijne wspólnoty było ukierunkowane na to wydarzenie.38
Cmentarz grzebalny.Po erygowaniu parafii polskokatolickiej a także rzymskokatolickiej powstała uzasadniona potrzeba posiadania dla pochówku zmarłych miejscowego cmentarza grzebalnego o charakterze komunalnym. Cmentarz ten został zlokalizowany poza zwartym obszarem wioski na szczycie "Wału" malinowicko-strzyżowickiego przy ulicy Szosowej po jej prawej stronie, idąc w kierunku do miejscowości Góra Siewierska i Siemonia, w bezpośrednim sąsiedztwie szczytu wzniesienia "Winna" i nieczynnego już eksploatacyjnie kamieniołomu dla cementowni "Grodziec", znajdującego się po lewej stronie wymienionej tu ulicy. Jest to teren o podłożu mocno kamienistym. Poprzednio zmarli ze Strzyżowic chowani byli na cmentarzach - wcześniej w Siemoni, a później w Psarach.Wyznaczony teren cmentarza został ogrodzony tymczasowo siatką drucianą na słupkach betonowych. W początkowym stadium jego powstania grzebano zwłoki począwszy od bramy wejściowej w prawej jego części osób przynależnych do kościoła polskokatolickiego, ale z biegiem czasu różnice te pomału się zatarły tak, że obecnie cmentarz pełni charakter odpowiadający swej nazwie - komunalnego, bez wyróżnienia miejsc dla poszczególnych parafian.Na cmentarzu tym pobudowano w początkowym okresie jego istnienia małą kapliczkę pełniącą właściwie rolę przechowywania niezbędnych narzędzi używanych przy kopaniu grobów i obrzędach pogrzebowych. W latach 90-tych została ona rozbudowana i odpowiednio wyposażona, w 1994 r. o część obrzędową konieczną przy czynnościach grzebania zwłok. Poza tym w prawym dolnym rogu cmentarza wybudowano pomieszczenia asenizacyjne dla odwiedzających cmentarz i przechowywania narzędzi pracy grabarza.Aktualnie w 1994 r. zajętość cmentarza wynosi około 65% Dlatego też zaplanowano jego dalsze poszerzenie w kierunku Góry Siewierskiej na mających być wykupionych w tym celu polach prywatnych, z równoczesną rozbudową przy tym cmentarzu parkingu samochodowego.Na cmentarzu tym spoczywają m. in. ks. Anatol Horski - pierwszy proboszcz parafii rzymskokatolickiej, a grobowiec z czarnego marmuru zlokalizowany jest między dwoma tujami po prawej stronie, tuż przy bramie wejściowej z napisem: "Cmentarz komunalny". Ponadto spoczywają tu: lekarz med. Czesław Białas - kierownik Przychodni Przyzakładowej kopalni "Grodziec", a grobowiec zlokalizowany jest po lewej stronie kaplicy i głównej drogi dojściowej do grobowców, lekarz med. Krystyna Kurdyś - lekarz pediatra i zastępca ordynatora szpitala dziecięcego w Dąbrowie Górniczej, grobowiec zlokalizowany po lewej stronie drogi dojściowej do grobowców za bramą wejściową, inż. Władysław Białas - główny mech. i kier. maszyn dołowych kopalni "Jowisz" w Wojkowicach, grobowiec znajduje się po prawej stronie drogi wejściowej w końcowej jej części oraz spoczywa na tym cmentarzu wielu jeszcze innych szacownych i czcigodnych mieszkańców tej ziemi.
Autor: Bolesław Ciepiela
Placówka duszpasterska.Już przed II wojną światową proboszcz parafii w Siemoni ks. Bolesław Pieńkowski kupił w Strzyżowicach plac obok ówczesnej szkoły pod budowę kościoła.15 Został on ogrodzony z elementów betonowych. Na miejscu przyszłej budowy zgromadzono częściowo materiał, m.in. cegłę rozbiórkową, piasek i wapno. Cegła pochodziła z rozbiórki jednego z dwu budynków murowanych z terenu dworu, co załatwił ks. B. Pieńkowski a mieszkańcy Strzyżowic dokonali zaś tej rozbiórki i zwózki cegły, w 1938 r. Wybuch II wojny światowej przerwał zamiary budowy kościoła. Okupant przeznaczył cegłę na budowę domu stojącego dziś przy obecnej remizie OSP. Mieszkał w nim gospodarz remizy Henryk Król, a później znalazła tam swoją siedzibę Gromadzka RN.Pragnienia mieszkańców Strzyżowic, by mieć własną parafię i kościół, ponowiły się na początku lat 60-ych. Pismem biskupa ks. dr Zdzisława Golińskiego z 11 marca 1961 r. został mianowany dla Strzyżowic specjalny duszpasterz ks. Anatol Horski, wikariusz z parafii Grodziec. Tegoż dnia po odbytej konferencji w kurii diecezjalnej w Częstochowie ks. Anatol zjawił się w Strzyżowicach w mieszkaniu Wincentego Kotuły, by omówić sprawy związane z duszpasterstwem tejże wioski. W spotkaniu wzięło udział 30 osób. 12 marca zostały odprawione dwa specjalne nabożeństwa, jedno w kościele w Psarach, drugie natomiast w kościele w Siemoni, ponieważ takie było życzenie wiernych.Ks. Anatol Horski zamieszkał u Bronisławy Kopczyńskiej przy ulicy 1 Maja. Pomieszczenie to składało się z kuchni, sypialni i kancelarii. Punkt katechetyczny został otwarty w budynku Krystyny Gwóźdź przy ul. Szosowej. W pierwszych dniach swego przyjścia duszpasterz z wiernymi Strzyżowic przeżyli smutne chwile. Z 12 na 13 marca wyznawcy kościoła rzymskokatolickiego przejęli w swe posiadanie plac kościelny. Zabezpieczyli go trzema łańcuchami i pięcioma kłódkami oraz wystawili czołówkę ludzi, którzy w dzień i noc pilnowali placu. Pierwsza msza św. na placu kościelnym, pod gołym niebem została odprawiona 17 marca. Wzięło w niej udział około 700 osób. Odtąd została zorganizowana placówka duszpasterska w Strzyżowicach.Władze powiatowe i wojewódzkie, wydział wyznań, pomimo usilnych próśb miejscowej ludności i ks. biskupa, nie wyraziły zgody na zatwierdzenie tej placówki. Zarysował się jednoznacznie podział mieszkańców Strzyżowic na wyznawców kościoła polskokatolickiego w liczbie 150 osób i kościoła rzymskokatolickiego w liczbie 1500 osób. Pod koniec marca 1961 r. biskup częstochowski przysłał pismo do mieszkańców Strzyżowic dotyczące zjednoczenia w kościele przy boku Ojca Św., swego biskupa i duszpasterza.W powstałej placówce duszpasterskiej kościoła rzymskokatolickiego zarysowywały się coraz większe trudności w organizowaniu życia religijnego, zwłaszcza ze strony duchownego kościoła polskokatolckiego, ks. Władysława Rymińskiego, a także jego wiernych. Władze państwowe zabroniły w tym czasie kategorycznie odprawiania wszelkich nabożeństw na placu kościelnym. Pomimo tych trudności praktyki religijne były sprawowane. W wielkim tygodniu na placu kościelnym rozbito trzy namioty, które pomieściły około 500 osób. Tam też odbyła się rezurekcja, którą celebrował ks. Anatol Horski w asyście ks. S. Wróblewskiego, wikariusza parafii Grodziec.Rozpoczęto kampanię pisania do WRN w Katowicach i do Przewodniczącego Rady Państwa - Aleksandra Zawadzkiego o wydanie pozwolenia na zatwierdzenie parafii i budowę kaplicy. Tymczasem życie religijne wzrastało. Dzieci i młodzież uczęszczały na naukę religii, wierni masowo uczestniczyli w mszach św. Pod koniec maja 1961 r. nawiedził Strzyżowice ordynariusz diecezji częstochowskiej ks. bp dr Zdzisław Goliński. Nabożeństwo z udziałem ks. bpa zostało odprawione na placu budowy przyszłego kościoła w sąsiedztwie szkoły. Uczestniczyło w nim ponad 1000 osób.Na specjalnym spotkaniu ks. Anatola Horskiego z Radą Parafialną i rozmową z biskupem, patronką Strzyżowic została Matka Boża Królowa Świata. Pierwszy odpust ku jej czci miał miejsce 31 maja 1961 r. W pierwszą niedzielę czerwca odbyła się uroczystość poświęcenia szat liturgicznych przez dziekana, ks. kań. J. Sobczyńskiego z Czeladzi. Pierwszej komunii św. 28 dzieciom 27 maja udzielił miejscowy duszpasterz, a w uroczystości wzięło udział około 1000 ludzi.Ks. Anatol Horski sprawował wszystkie posługi duszpasterskie mimo różnych trudności. Między innymi uroczystość Bożego Ciała została odprawiona w kościele w Psarach, wspólnie dla mieszkańców Psar i Strzyżowic, w której uczestniczyło około 4000 ludzi, poświęcił sztandar różańcowy na specjalnym nabożeństwie różańcowym czcicielki Matki Bożej Różańcowej, Odbyła się prymicja nowo wyświęconego kapłana ks. Henryka Radeckiego, urządzono pielgrzymkę do Częstochowy po raz drugi, w uroczystość Wszystkich Św. odprawiono msze św. w kościele w Psarach i w Siemoni i tam też odwiedzono miejscowy cmentarz, w przeddzień "Barbórki" ks. Anatol Horski poświęcił sztandar górniczy ufundowany przez rodziny ze Strzyżowic.8 lutego 1962 r. ks. Anatol Horski musiał opuścić swe mieszkanie w Strzyżowicach i zamieszkał na plebanii w Psarach, u ks. Władysława Antkiewicza. Zajął tam na górze dwa pokoje, przy czym w jednym urządził kancelarię. W tym czasie nauczanie wiary dla dzieci i młodzieży gimnazjalnej oraz pracującej zorganizował w nowym punkcie katechetycznym u Marty Szyjki w Strzyżowicach przy ulicy Szosowej, a msze św. dla mieszkańców Strzyżowic odprawiał w kościele w Psarach. W maju 1962 r. poświęcił pamiątkową monstrancję, zakupiono nową partię szat liturgicznych z ofiar wiernych, a m.in. ks. prał. Leon Stasiński proboszcz parafii św. Ducha w Częstochowie ofiarował fioletowy ornat, poświęcono także sztandarek dla dzieci z haftem, na jednej stronie Pan Jezus wśród dzieci, a na drugiej św. Maria Goretti - symbol kochających serc dziecięcych Jezusa Eucharystycznego.Ks. Anatol Horski, obchodzący w 1962 r. 10-lecie swego święcenia, organizował życie religijne w trudnych warunkach, z dużym poświęceniem. W maju 1962 r. mimo trudności odprawiał codziennie nabożeństwa majowe na placu kościelnym.
Erygowanie parafii.Parafia została erygowana dekretem ks. bpa dr. Stefana Bareły, ordynariusza diecezji częstochowskiej dnia 22 stycznia 1969 r. Dekret wszedł w życie z dniem 1 marca 1969 r.Plac, na którym zamierzano wybudować kościół, państwo zabrało pod wybudowanie nowej szkoły. W zamian ks. Anatol Horski otrzymał zezwolenie na kupno innego terenu pod budowę kaplicy. Właściwie cała parcela, na której wzniesiono kaplicę, ogród oraz budynek mieszkalny, w którym zamieszkał ponownie w Strzyżowicach młody proboszcz, zostały ofiarowane przez Antoninę Cieśla z d. Szwajnoch. Były tu pierwotnie szopy i stajnie na konie.Został wyremontowany dom na plebanię, a zabudowania gospodarcze przysposobiono na kaplicę. Budowa była niezwykle trudna przepełniona pasmem cierpień i upokorzeń dla ks. Anatola Horskiego. W dniu erygowania parafii, pomimo śniegu i mrozu, parafianie trwali na nabożeństwie pod gołym niebem. Tylko nieliczni zmieścili się w kaplicy. Aby zwrócić uwagę diecezji na trudną sytuację w Strzyżowicach, bp Stefan Bareła nadał parafii drugiego patrona - bł. Maksymiliana Kolbego. Przybył osobiście na tę uroczystość, a w darze przekazał strzyżowickiej parafii kielich mszalny, który otrzymał od Ojca Św. Pawła VI.Dom mieszkalny w 1972 r. został poddany kapitalnemu remontowi. W pierwszym okresie była w nim urządzona salka katechetyczna. Obecnie znajdują się pokój stołowy, a na piętrze mieszkanie księdza i plebania.Kościół, a właściwie kaplica, jest nieduży, wciśnięty w podwórko pomiędzy piętrowymi domami. Ma małą wieżyczkę i stwarza miłe wrażenie. Został wybudowany w latach 1970-ych. W grudniu 1974 r. proboszcz otrzymał zezwolenie na rozbudowę ówczesnej kaplicy. Całą podwyższono i powiększono, zmieniono elewację frontową i boczną, ułożono ozdobny sufit, zainstalowano ponownie instalację elektryczną, wyposażono kościół w 5 pieców akumulacyjnych do ogrzewania, umieszczono ozdobny krzyż, podniesiono prezbiterium. Po otrzymaniu wiosną 1975 r. zezwolenia na nową dzwonnicę konstrukcji żelaznej, wykonano ją na 3 dzwony. Poświęcenie dwóch - św. Barbary o wadze 200 kg i św. Antoniego o wadze 15 kg odbyło się 16 listopada 1975 r.29 października 1975 r. władze państwowe ostatecznie wyraziły zgodę na erygowanie parafii w Strzyżowicach. 17 grudnia 1975 r. odbyła się podniosła uroczystość. Dziekan dekanatu wojkowickiego ks. kań. T. Marchewka z polecenia biskupa wprowadził do kościoła rzymskokatolickiego pierwszego proboszcza.W 1976 r. po raz pierwszy parafia otrzymała zezwolenie na uroczystą procesję Bożego Ciała ulicami Strzyżowic. Odbyło się też w tymże roku pierwsze poświęcenie pól. Ostatnie było przed 1939 r. a dokonał go ks. Bolesław Pieńkowski z parafii Siemonia.Zmarły w dniu 2 września 1979 r. pierwszy proboszcz parafii w Strzyżowicach, ks. Anatol Horski został pochowany na cmentarzu komunalnym w Strzyżowicach w dniu 5 września. W pogrzebie wzięło udział 122 kapłanów, a liturgii żałobnej przewodniczył ks bp dr Mirosław Kołodziejczyk.Do dnia mianowania nowego proboszcza w parafii strzyżowickiej duszpasterzował ks. Wacław Kałuski. Zorganizował ufundowanie pomnika dla Antoniny Cieśla, fundatorki posiadłości pod Kościół oraz pomalował Kościół. 21 października 1979 r. wprowadzony został nowy proboszcz ks. Adam Bartkiewicz, wikariusz z parafii św. Trójcy w Będzinie. Liturgicznego obrzędu wprowadzenia go w urząd proboszcza dokonał ks. dziekan Edward Łyczbiński z Wojkowic. Parafię objął w 22-lecie kapłańskiego posługiwania, 12 października 1979 r. w swych pierwszych działaniach, m.in. rzucił myśl ufundowania zmarłemu poprzednikowi, ks. Anatolowi Horskiemu pomnika nagrobnego, który został poświęcony 12 kwietnia 1981 r. Przede wszystkim rozbudował kaplicę (1980-1983). Dobudowano do niej prezbiterium, zakrystię, kancelarię, dolną salę, zaplecze i otynkowano na zewnątrz. Zainstalowano nowe nagłośnienie oraz ogrzewanie. Uporządkowano także plac przykościelny. Rozbudowany i odnowiony kościół został poświęcony 4 sierpnia 1983 r. przez ks. bpa dr Tadeusza Szwagrzyka.Wykonano remont plebanii, gdzie założono centralne ogrzewanie, nowe podłogi, drzwi oraz otynkowano budynek na zewnątrz.Pracami murarskimi przy budowie i rozbudowie kościoła oraz urządzeniu plebanii kierował mistrz murarski Sylwester Kopka. Murarzami byli: Antoni Białas, Wincenty Białas, Stanisław Gwóźdź, Mieczysław Jakubik, Tadeusz Kaczorowski, Stanisław Kopka, Tadeusz Płatek, Piotr Kopka. Spośród pomocy murarskiej pracowali: Stanisław Białas, Krzysztof Białas, Władysław Bury, Stanisław Bielawski, Eufemia i Franciszek Błaszczykowie, Henryk Białas, Włodzimierz Białas, Maria Błońska, Czesław Białas, Filomena Dziedzic, Marian Ferdyn, Maria Flak, Edward Flak, Stanisław Flak, Krzysztof Flak, Adam Flak, Józef Jarosiński, Zofia Kucińska, Lucjan Kozieł, Jan Marek, Stanisław Marek, Stanisław Mrozek, Jerzy Nowak, Stanisław Nowak, Marian Olszówka, Eufemia Rabsztyn, Mieczysław Szymański, Maria Szymańska, Antoni Słomiany, Franciszka Stasiak, Józef Szastak, Michał Totoś, Józef Woźniak, Roman Woźniak, Antoni Woźniak, Stanisław Woźniak, Lucjan Wach, Franciszek Wiśniewski. Ponadto pracowali stolarze, cieśle, elektrycy i inni, a wśród nich byli: Jan Flak, Marian Flak, Józef Flak, Stanisław Flak, Marian Kuzior, Józef Jarosiński, Józef Płatek, Marian Płatek, Edward Zięba, Tadeusz Bork, Henryk Ciołek, Maciej Czerski, Marek Kyszewski, Piotr Nowak, Leszek Nabrdalik, Jerzy Pierzchała, Tadeusz Piekarski, Tadeusz Szastak, Stanisław Wiśniewski, Franciszek Wiśniewski, Stanisław Zychar i wielu, wielu innych.
Dalszy rozwój życia religijnego.Ks. Adam Bartkiewicz wyszedł z założenia, permanentnego dokształcania w zakresie wiedzy religijnej. Objął katechezą całą parafię, ustanawiając 12 grup, tj. I-VIII młodzież szkolna, IX - młodzież pracująca, X - młode małżeństwa, XI - rodzice dzieci szkolnych, XII - rodzice dzieci dorosłych. Spotkania grup miały trzy odrębne części: wykładowo-kameralną, modlitewno-pokutną i liturgiczną. Odtąd poszczególne grupy były odpowiedzialne za organizowanie i przygotowanie uroczystości w parafii, świąt, odpustów, procesji itp.Grupy katechetyczne pomogły proboszczowi zorganizować "Dni Kultury Chrześcijańskiej", które obchodzone były pod hasłem "Ku jedności serc". Liczba zaproszonych gości, artystów, pisarzy, uczonych, którzy przybywali do Strzyżowic, była imponująca. Na program składały się prelekcje ludzi nauki, występy aktorów, muzyków i wystawy. Pierwsze Dni Kultury Chrześcijańskiej odbyły się w dniach 25-29. XI. 1985 r. Jako pierwszy wszedł do historii tego wydarzenia Józef Duriasz, aktor scen warszawskich, program "Bóg i ojczyzna w poezji polskiej", inaczej "Wiersze dla księdza Jerzego". O przebiegu tego wydarzenia pisała ówczesna prasa katolicka. O dalszych, kolejnych Dniach Kultury Chrześcijańskiej, urządzanych dwa razy w roku wiosną i jesienią, pisała na bieżąco prasa katolicka. Łącznie zorganizowano 14 imprez tego rodzaju. Ostatnie XIV Dni Kultury Chrześcijańskiej odbyły się w dniach 22-26 września 1992 r.Rozwój życia religijnego następował w każdym kierunku, a uczestniczyli w nim dzieci, młodzież i dorośli. Urządzono kolejne pielgrzymki do Częstochowy. W pielgrzymce w dniu 1 września 1984 r. uczestniczyli Stanisława Wyderka, Olga Gawron, Monika Gawron, Wanda Kłapeć, Jadwiga Kopka, Zbigniew Mańka, Krzysztof Musiał, ks. Adam Bartkiewicz, zaś w dniu 24 sierpnia 1982 r. udział wzięli Stanisława Wyderka, Joanna Wyderka, Jacek Drzewiecki, Mariola Białas, Anna Sala, Grażyna Kopka, Jadwiga Kopka, Maryla Kopka. 15 lutego 1985 r. w parafii był obecny po raz pierwszy bp ordynariusz diecezji częstochowskiej ks. dr Stanisław Nowak, zaś bp ordynariusz nowo powstałej diecezji sosnowieckiej ks. dr Adam Śmigielski gościł w parafii po raz pierwszy w dniu 17 października 1992 r. na spotkaniu z młodzieżą z racji rocznicy pontyfikatu Jana Pawła II.W 25-lecie duszpasterstwa w Strzyżowicach, które obchodzono 11 marca 1986 r., ogłoszono konkurs "Wspomnienia z tamtych dni". W koncelebrze zorganizowanej z tej okazji uczestniczyli m.in. ks. prał. Leopold Szweblik z Grodźca i ks. dr Włodzimierz Skoczny z Krakowa. Ks. dr Wł. Skoczny uczestnicząc w II DKCh w Strzyżowicach, do kroniki parafialnej wpisał następujące słowa: "Cisza końca tu się z żalem wita, a w początku radość dziwną budzi, uśmiech Boga tu znajdziesz w oczach ludzi, niech trwa, niech nikt go nie zakłóci". W lutym 1980 r. w parafii gościł ze słowem bożym rodak ks. Włodzimierz Wyderka. W konkursie na "Wspomnienia z tamtych dni" zwyciężyli: Krystyna Flak (l miejsce), Józefa Kaczorowska i Czesława Zug (obie II miejsca), Józef Flak (nagroda uczestnictwa).W 1989 r. odkryto, że dolny kościół ma salę katechetyczną - "Jubileuszową". W nowym roku szkolnym, 3 września 1990 r. po 30-letniej przerwie rozpoczęto naukę religii w szkole, w klasach, w Tym czasie ks. Adam Bartkiewicz został mianowany wizytatorem katechizacji w szkołach na terenie woj. katowickiego. Ułatwieniem w dalszym, systematycznym rozwijaniu życia religijnego wśród mieszkańców Strzyżowic było uzyskanie rozeznania wyznania wiary i gorliwości religijnej. W tym celu proboszcz już w 1979 r. uzyskał pełne rozeznanie i tak: było 6 rodzin badaczy pisma św., 72 rodziny należały do kościoła polskokatolickiego, 23 rodziny były nawiedzone przez księdza z innej parafii, 392 rodziny przyjęły proboszcza kościoła rzymskokatolickiego w czasie kolędy.W 1983 r. została ustalona granica parafii Strzyżowice i Psary, przy czym rodziny z końca ulicy Granicznej i Belnej zostały przyłączone do parafii gary. Od 1 stycznia 1984 r. parafia w Strzyżowicach weszła w skład dekanatu sączowskiego, a siedzibą dekanatu były Strzyżowice z uwagi na to, że ks. kań. Adam Bartkiewicz otrzymał nominację na dziekana. W związku z powstaniem diecezji sosnowieckiej, ks. Adam Bartkiewicz został skierowany przez bpa ordynariusza do parafii Bukowno. Ostatnią mszę św. w Strzyżowicach miał 26 lipca 1992 r. w niedzielę.W 12-tą rocznicę swych święceń diakonatu, 29 czerwca 1992 r. strzyżowicką parafię objął ks. Grzegorz Rozpończyk. Jemu przypadło zorganizować jubileusz 25-lecia parafii. Centralna uroczystość z udziałem ks. bpa ordynariusza Adama Śmigielskiego odbyła się 6 marca 1994 r. Wysłano z tej okazji telegram do Ojca św., prosząc o błogosławieństwo i modlitwę. W odpowiedzi otrzymano pismo z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, w którym zapewnia się o duchowej łączności Jana Pawła II z ludem bożym strzyżowickiej parafii.Aktualnie parafia liczy około 1120 osób. Do szkoły w Strzyżowicach uczęszcza 251 uczniów, w tym z parafii rzymskokatolickiej ze Strzyżowic 115. Do szkoły w Strzyżowicach chodzą także dzieci z innych, sąsiednich miejscowości, w tym z Grodkowa, Psar, Góry Siewierskiej, Wojkowic i Rogoźnika. Najwięcej uczęszcza dzieci spośród obcych miejscowości z Góry Siewierskiej i Psar. W Górze Siewierskiej jest szkoła 3-klasowa i oddział przedszkolny. Na katechezę w szkole podstawowej w tutejszej parafii uczęszczało w roku szkolnym 1994/1995 115 dzieci.Około 250 mieszkańców Strzyżowic należy do parafii Psary, tj. z ulic lub ich części znajdujących się bliżej kościoła w Psarach. Są to ulice Graniczna, Belna, Szosowa i Boczna.Trzeci proboszcz parafii strzyżowickiej, ks. Grzegorz Rozpończyk oparł swoją działalność duszpasterską szczególnie na wskazywaniu wiernym uczestniczenia w codziennym życiu religijnym, tj. przepowiadaniu słowa bożego, modlitwie i sprawowaniu sakramentów św. Wiele wydarzeń z życia wspólnoty pozostawia swój ślad. Warto o tym w tym miejscu przypomnieć. Parafia ma dwa odpusty parafialne, w ostatnią niedzielę maja ku czci NMP Królowej Świata i w pierwszą niedzielę września ku czci św. Maksymiliana.W okresie sprawowania urzędu proboszcza przez ks. Grzegorza Rozpończyka w Strzyżowicach 5-krotnie byli w parafii księża biskupi, a to: 17. X. 1992 r. ks bp ordynariusz dr A. Śmigielski na spotkaniu z młodzieżą w rocznicę pontyfikatu Ojca św., 7. VI. 1993 r. także bp ordynariusz spotkanie z kapłanami obchodzącymi 12 rocznicę święceń kapłańskich w obecności wiernych, 11. VI. 1993 r. ks. bp dr Piotr Skucha na udzieleniu sakramentubierzmowania grupie młodzieży, 6.III.1994 r. przewodnictwo uroczystości jubileuszowej 25-lecia powstania parafii przez ks. bpa ordynariusza, 4. IX. 1994 r. przewodnictwo przez ks. bpa dr Piotra Skuchę uroczystości odpustowej ku czci św. Maksymiliana, w czasie której poświęcił obraz Patrona i tablicę pamiątkową ufundowaną z okazji 15 rocznicy śmierci pierwszego proboszcza ks. Anatola Horskiego.W tym też okresie parafia podkreśla swoją łączność z Ojcem św. W nawiązaniu do jubileuszu 25-lecia powstania parafii, w dniach 26 czerwca do 6 lipca 1994 r., 23 wiernych parafii wzięło udział w pielgrzymce do Rzymu, połączonej z pobytem także w innych miejscowościach Italii. Centralnym punktem tej pielgrzymki były spotkania z Ojcem św., 29. VI. 1994 r. uczestnictwo we mszy św. i w katechezie papieża, 2. VI1. 1994 r. udział w modlitwie różańcowej z Ojcem św., 3. VII. 1994 r. udział w modlitwie i audiencji prywatnej u Ojca św. Znakiem tej pielgrzymki było specjalne błogosławieństwo papieskie dla całej parafii.Ponadto grupa parafian, około 30-40 osób, każdego roku bierze udział w corocznej zagłębiowskiej pielgrzymce na Jasną Górę.Cały rok 1994 był przeżywany przez parafię jako Rok Jubileuszowy 25-lecia powstania parafii. Stąd też całe życie religijne wspólnoty było ukierunkowane na to wydarzenie.38
Cmentarz grzebalny.Po erygowaniu parafii polskokatolickiej a także rzymskokatolickiej powstała uzasadniona potrzeba posiadania dla pochówku zmarłych miejscowego cmentarza grzebalnego o charakterze komunalnym. Cmentarz ten został zlokalizowany poza zwartym obszarem wioski na szczycie "Wału" malinowicko-strzyżowickiego przy ulicy Szosowej po jej prawej stronie, idąc w kierunku do miejscowości Góra Siewierska i Siemonia, w bezpośrednim sąsiedztwie szczytu wzniesienia "Winna" i nieczynnego już eksploatacyjnie kamieniołomu dla cementowni "Grodziec", znajdującego się po lewej stronie wymienionej tu ulicy. Jest to teren o podłożu mocno kamienistym. Poprzednio zmarli ze Strzyżowic chowani byli na cmentarzach - wcześniej w Siemoni, a później w Psarach.Wyznaczony teren cmentarza został ogrodzony tymczasowo siatką drucianą na słupkach betonowych. W początkowym stadium jego powstania grzebano zwłoki począwszy od bramy wejściowej w prawej jego części osób przynależnych do kościoła polskokatolickiego, ale z biegiem czasu różnice te pomału się zatarły tak, że obecnie cmentarz pełni charakter odpowiadający swej nazwie - komunalnego, bez wyróżnienia miejsc dla poszczególnych parafian.Na cmentarzu tym pobudowano w początkowym okresie jego istnienia małą kapliczkę pełniącą właściwie rolę przechowywania niezbędnych narzędzi używanych przy kopaniu grobów i obrzędach pogrzebowych. W latach 90-tych została ona rozbudowana i odpowiednio wyposażona, w 1994 r. o część obrzędową konieczną przy czynnościach grzebania zwłok. Poza tym w prawym dolnym rogu cmentarza wybudowano pomieszczenia asenizacyjne dla odwiedzających cmentarz i przechowywania narzędzi pracy grabarza.Aktualnie w 1994 r. zajętość cmentarza wynosi około 65% Dlatego też zaplanowano jego dalsze poszerzenie w kierunku Góry Siewierskiej na mających być wykupionych w tym celu polach prywatnych, z równoczesną rozbudową przy tym cmentarzu parkingu samochodowego.Na cmentarzu tym spoczywają m. in. ks. Anatol Horski - pierwszy proboszcz parafii rzymskokatolickiej, a grobowiec z czarnego marmuru zlokalizowany jest między dwoma tujami po prawej stronie, tuż przy bramie wejściowej z napisem: "Cmentarz komunalny". Ponadto spoczywają tu: lekarz med. Czesław Białas - kierownik Przychodni Przyzakładowej kopalni "Grodziec", a grobowiec zlokalizowany jest po lewej stronie kaplicy i głównej drogi dojściowej do grobowców, lekarz med. Krystyna Kurdyś - lekarz pediatra i zastępca ordynatora szpitala dziecięcego w Dąbrowie Górniczej, grobowiec zlokalizowany po lewej stronie drogi dojściowej do grobowców za bramą wejściową, inż. Władysław Białas - główny mech. i kier. maszyn dołowych kopalni "Jowisz" w Wojkowicach, grobowiec znajduje się po prawej stronie drogi wejściowej w końcowej jej części oraz spoczywa na tym cmentarzu wielu jeszcze innych szacownych i czcigodnych mieszkańców tej ziemi.
Autor: Bolesław Ciepiela
Powrót do działu Kościół Rzymsko-Katolicki
- Szczegóły
- Kategoria: Menu Główne
- Opublikowano
- Piotr Gawron
- Odsłony: 1676